Behoorlijk eng

De oorlog was in 1942 nog lang niet afgelopen. In 1942 was ik 10 en zat ik op school met een vriendje wiens vader beheerder was van Landgoed Clingendael. Dat is, zeg maar op de grens van Den Haag en Wassenaar. Dat landgoed was ingepikt door Seyss-Inquart, op dat moment een soort Duitse opperkoning van Nederland. Dat verhinderde mijn vriendje niet om mij uit te nodigen om bij hem thuis een middagje te spelen. Ik wist inmiddels al dat Seyss-Inquart zich goed beveiligd had met veel gewapende mannen in uniformen, dus ik vond bij mijn vriendje spelen behoorlijk eng. Maar mijn vriendje woonde met zijn vader en moeder, en zijn 7 broertjes en zusjes, in een aparte woning, dus ik werd toch overgehaald om te komen.

Je kunt het verhaal wel verwachten: toen mijn vriendje en ik de gewapende SS-ers bij de ingang hadden gepasseerd, zei mijn vriendje: ”Kom we gaan even in het grote huis kijken, Seyss-Inquart is er nu toch niet.” Ik mee, en we komen in een grote ontvangstzaal. Daar werkten schoonmakers, en er waren ook drie meisjes die glazen schoonmaakten achter een grote bar.

Plotseling komt er iemand die roept: “Iedereen uit zicht! Dr. Seys-Inquart komt!” Mijn vriendje wordt uit de zaal geduwd met de schoonmakers, de meisjes haasten zich om zich onzichtbaar te maken. Maar ik sta op een verkeerde plek. Ik sta helemaal achter in de zaal. Achteruit had misschien gekund, maar daar komt Seys-Inquart al naar binnen. Ik ga dus op mijn knieën. Tussen een tafeltje en stoelen.

Een grote man met een stijf rechterbeen en zwarte laarzen. Hij gaat ergens zitten en dan gaat zijn gevolg ook ergens zitten. De meisjes van de glazen vertonen zich weer. En ik, ja ik, ik sta op. Ik ben ineens achter de grote bar, tussen de drie meisjes, en ik schuif door een deur. Wat deur? Een gang in, een trappetje af, de buitendeur door. Zo rustig mogelijk loop ik langs de SS-bewaking naar buiten. Mijn vriendje is nooit echt mijn vriendje geworden.